Grafomotoryka u chłopca z rozwojowymi zaburzeniami koordynacji

Abstrakt

Zaburzenia sprawności grafomotorycznych mogą w istotny sposób ograniczać komunikowanie się pisemne i w perspektywie logopedycznej są postrzegane jako zaburzenie komunikacji językowej. Celem artykułu jest ocena sprawności grafomotorycznej jedenastoletniego chłopca z rozwojowymi zaburzeniami koordynacji. Nieumiejętność prawidłowego zapisu oraz brak obowiązku prowadzenia ćwiczeń w pisaniu, wzmaga dysharmonię między zamierzonymi celami a uzyskiwanymi przez ucznia rezultatami procesu kształcenia. Istotnym determinantem w kształtowaniu sprawności grafomotorycznych jest skupienie uwagi na wzrokowej kontroli ruchu, która pełni podstawową rolę w integracji pobudzeń w korze mózgowej oraz koordynacji w aparacie ruchowym ręki i ich związku z analizą i syntezą słuchową oraz analizą i syntezą wzrokową.