Motoryka artykulacyjna a status fizyczny i sprawność mięśni oddechowych dzieci z wadą wymowy

Abstrakt

Analiza dotychczasowych badań w aspekcie neurofizjologicznych procesów i rozwoju czynności mówienia wskazuje na występowanie związku pomiędzy ogólnym statusem fizycznym dziecka a jego percypowaniem swojego ciała, w szczególności funkcjami z zakresu małej i dużej motoryki a realizacją głosek. Badania stanowią kontynuację podjętych przez autorów w poprzednim tomie czasopisma rozważań teoretycznych o znaczeniu zdolności percypowania ciała i integracji oraz koordynacji zmysłowo-ruchowej w kontekście rozwijania sprawności realizacyjnych. Celem badań była ocena zróżnicowania i zależności pomiędzy statusem fizycznym, sprawnością funkcjonalną mięśni oddechowych a motoryką artykulacyjną wśród dzieci z ubytkiem słuchu w stopniu znacznym i głębokim (n = 17) po implantacji ślimakowej na tle dzieci słyszących, ale z wadą wymowy (n = 29). Wszyscy badani byli poddawani terapii logopedycznej w Centrum Diagnostyki, Leczenia i Rehabilitacji Zaburzeń Słuchu, Głosu i Mowy w Wojewódzkim Szpitalu Podkarpackim im. Jana Pawła II w Krośnie. Prezentowane wyniki potwierdziły, że motoryka mięśni oddechowych, wyrażona ich sprawnością funkcjonalną, wraz ze zmieniającym się statusem fizycznym dziecka wpływa na stan artykulacji, niezależnie od etiopatogenezy ewentualnych wad w tym zakresie. Poszukiwanie zatem optymalnych sposobów terapii logopedycznej w zakresie wad wymowy powinno obejmować zintegrowane z usprawnianiem mięśni oddechowych ćwiczenia kształtujące koordynacyjne zdolności motoryczne. Sprawne i wydolne mięśnie oddechowe stanowią bowiem istotną część narządu wykonawczego mowy, biorącego udział w realizacji dźwięku.