Audiogenne zaburzenia głosu – charakterystyka, diagnostyka, rehabilitacja

Autor

  • Renata Marciniak-Firadza Uniwersytet Łódzki, Zakład Dialektologii Polskiej i Logopedii

Słowa kluczowe:

głos, zaburzenia głosu, zaburzenia słuchu, dysfonia audiogenna

Abstrakt

Głos pozostaje w ścisłym związku i zależnościach z narządem słuchu i mowy, bowiem jednym z najważniejszych uwarunkowań prawidłowego rozwoju mowy i głosu dziecka jest czynnościowo wydolny układ słuchowy, który z jednej strony umożliwia odbiór mowy ze środowiska, a z drugiej, dzięki słuchowej autokontroli, pozwala na doskonalenie wytwarzanej przez dziecko mowy i kontrolę głosu.
Różna jest charakterystyka zaburzeń głosu ze względu na różne uszkodzenia/zaburzenia słuchu. Stopień zaburzeń głosu będzie uzależniony od głębokości niedosłuchu, momentu wystąpienia, czasu trwania, efektów dotychczasowej rehabilitacji, rodzaju protezowania słuchowego i indywidualnych kompetencji dziecka.
Głos dziecka z uszkodzonym narządem słuchu można zbadać/ocenić w sposób subiektywny bądź w sposób obiektywny przez zastosowanie dostępnych metod analizy akustycznej.
Rehabilitacja audiogennych zaburzeń głosu polega, po pierwsze, na zastosowaniu odpowiednich aparatów słuchowych czy implantów słuchowych, a po drugie, na wprowadzeniu odpowiednio dobranych dla potrzeb i możliwości pacjentów ćwiczeń.

Pobrania

Download data is not yet available.

Dane pomiarowe

Dane pomiarowe są ładowane ...

##submission.downloads##

Opublikowane

2022-12-29

Jak cytować

Marciniak-Firadza, R. (2022) „Audiogenne zaburzenia głosu – charakterystyka, diagnostyka, rehabilitacja”, Logopedia, 51(2), s. 113–143. Dostępne na: http://logopedia-ptl.pl/index.php/logopedia/article/view/198 (Udostępniono: 15czerwiec2024).

Numer

Dział

Rozprawy